رتبه ها اعلام شد. نتایج کنکور کارشناسی ارشد منظورمه.

یه رتبه نجومی .

همه می گن محاله قبول شی با این رتبه. اما به دلم افتاده قبول می شم. حتی با این رتبه. آخه من از همون اول فقط به خدا گفتم کمکم کن. به دلم افتاده که کمکم می کنه. من به کمک خدا امید دارم.

اصلا از همون اول به خودشم گفتم. گفتم کمکم کن قبول شم. اینده من به این کنکور بسته شده.

اما این رو هم گفتم که اگر هم قبول نشدم . بازم دوسش دارم. امیدم به مصلحت و حکمت خودشه. قربون بزرگیش برم که همیشه هست و تنهام نمی زاره.

اگر هم قبول نشدم تنها چیزی که می گم اینه که:

شکرت خدا

از کی بگم؟

از این دنیایی که توش همه ازت می خوان که بخندی..

من امروز یه دل سیر خندیدم!

می دونی به چی؟

به حماقت خودم.

توکل به خدا

من اومدم

خیلی وقت بود نبودم. اخه یه مشکل بزرگ پیش اومده بود که همه وقتمو گرفته بود.

این مشکل یه خوبیه بزرگ داشت . این که فهمیدم خدا همیشه اون بالا بالاها نیس. بلکه گاهی وقتا هم همین پایین پیش ماست و ما بی خبریم.

خلاصه که مخلص بزرگیه خدا هم هستم. بازم سلام

آدمک - مرگ همین جاست... بخند!

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست... بخند!

آدمک - خر نشوی گریه کنی..

کل دنیا سراب است... بخند!

آن خدایی که بزرگش خوانی

به خدا مثل تو تنهاست ... بخند!

خونه مادر بزرگه هزار تا قصه داره

خونه مادر بزرگه شادي و غصه داره

اينجا خونه مادر بزرگ من هستش . يه خونه پر از خاطره.

به قول پيام " گذشته اي را دوست داشتم كه در آن شمعداني ها عطر سادگي داشتند و خانه ي مادر بزرگ صندوقچه اي بود براي خنده هاي كودكانه...و"

بيشتر از ۱۰ سال بود كه دست سارا بود.

از شوخي گذشته خيلي برام مهم و نمره بخش بود. سارا جونم لطف كرد و برام ترجمشون كرد.

حالا مي تونم اميدوار باشم كه اگر درس بخونم، كلان بين الملل رو پاس مي كنم.

دقت كنيد، تازه اگر درس بخونم!!!

امروز اميدوارم روز خوبي باشه.

سارا يكي از بهترين دوستان عالمه. به وبلاگش سر بزنيد. تو لينكم اسمش سارا هستش.

این روزا آدما عادت دارن که بگن :-- بالا چشم شما ابرو هستش --

یا آینه نمی دونن چیه و یا اگر هم می دونن ، احتمالا تا حالا اعتماد به نفس این رو نداشتن که تو آینه یه نگاه به خودشون بکنن تا ببینن بالا چشم خودشون هم ابرویی هست!

آخه هر کس خیال می کنه که  خدا همه رو ناقص الفکر آفریده  جز خود اون کس.  خیال می کنه که خدا با همه خداییش ، با همه بزرگیش ، شروع کرده به آفرینش آدما ، اون وقت تا نوبت به شخص ایشون رسیده ، زبونم لال، خدا حکمتشو گذاشته کنار و شخص شخیص ایشون رو اون طور که ایشون درست تشخیص می دن، آفریده ...

یکی نیس بپرسه : آخه بنده خدا ، مگه تو عمرت چند بار خدا رو به معنای خداییش صدا زدی ؟ اصلا می دونی حکمت خدا یعنی چی ؟

خدا رو دوسش دارم

خدا رو دوسش دارم...

آخه شما ها که نمی دونین بین من و خدای من چی می گذره !

خدا رو دوس دارم و می دونم که خدا هم منو دوس داره.

ممنونم خدا.